แล้วผมก็พ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเองอีกหนเมื่อเดินผ่านหน้าหม้อนึ่งซุปของร้านเจ๊
จริงสิ ยังคงเหลือซุปมะระตุ๋นอีกอย่างหนึ่งสินะที่ยังไม่ได้กิน

“เจ๊ครับ ซุปมะระกินได้ยังล่ะวันนี้” ผมนึกถึงข้าวสวยร้อนๆ ข้าวขาวขัดสีขัดรำออกเสียจนแทบจะเหลือเพียงแป้งขาวๆ ไร้วิตามิน แต่จะไปแคร์ทำไมล่ะ ในเมื่อผมต้องการเพียงแค่การกินข้าวแกล้มซุปมะระเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ ในยามนี้ คงไม่เรียกหาข้าวกล้อง ข้าวหอมนิล หรือกระทั่งสังข์หยดเมืองพัทลุง ให้มันเสียจริต

“กินได้แล้วหมอ อันที่จริงถ้ารออีกนิดก็ดี แต่ถ้าลื้อหิวมาก อั๊วจะเอาออกมาต้มให้ก่อน” แกคงเห็นผมอยากกินอยู่หลายวันแล้ว

“หมอรู้มั้ย ซุปแบบนี้ ถ้าเราตุ๋น เนื้อหมูมันจะนุ่ม แต่ถ้าเราต้ม เนื้อหมูมันจะแข็ง” เจ๊แกขยับตัวลงมานั่งเก้าอี้คุยกับผม วันนี้ผมกินตั้งแต่ ๕ โมงครึ่ง ในร้านยังไม่มีแขก แกจึงว่างมานั่งคุยกับผมได้

“ซุปเจ๊น้ำมันใสมากเลยนะ” ผมยังคงแสดงความนิยม
“ถ้าเราตุ๋น น้ำก็ใสแบบนี้แหละ” แน่ะ..ท่าทางเจ๊แกเป็นนักต้มตุ๋นซุปตัวจริง

มะระมันนุ่ม นุ่มจนแทบไม่ต้องใช้ฟันบด ผมลองบี้มันด้วยการใช้ลิ้นดันมะระเปื่อยๆ ก้อนนั้นขึ้นไปขยี้กับเพดานปาก เละและเนียน มีความขมเจือออกมาเพียงนิดเดียวพอให้รู้ว่านี่คือเสน่ห์ของมะระ ผมราดน้ำซุปลงไป เกลี่ยข้าวสวยให้เม็ดกระจายออก ตักพริกสับมาสามชิ้น คลุก แล้วยกเข้าปาก

“อูยเจ๊ มันยอดมาก” ผมชม
เจ๊นั่งยิ้ม

“เจ๊ ถามจริงๆ เหอะ ถ้วยข้างๆ นี้เจ๊เซ่นไหว้ใครอ่ะ” ผมกำลังหมายถึงไอ้ถ้วยข้าวราดหน้าด้วยยำหมูกรอบ (เมนูโปรดน้องจ้า) จับฉ่าย และกระเพาะหมูพะโล้ (เมนูโปรดของผม) มันตั้งอยู่ร่วมโต๊ะกับผมอีกแล้ว

“เจ๊ให้ผมนั่งกินข้าวกับเทวดาเหรอ” ผมหยอกแก “เทพเจ้าฟ้าดิน” เจ๊บอก และในขณะเดียวกัน ลูกน้องในร้านก็ยกถ้วยข้าวใบนั้นตั้งบนหิ้งเหนือหัวผมที่เสาตรงโต๊ะที่ผมนั่งอยู่นั่นเอง

“ยังมีอีกนะหมอ ที่ข้างเตาอั๊วก็ยังมีเทพเจ้าอีกองค์หนึ่ง” แกยิ้ม 

ความเชื่อของคนจีนที่ถูกสืบทอดมาจากแผ่นดินใหญ่ผ่านมาหลายชั่วคนนั้นยังคงมีอยู่ เทพเจ้าถูกสื่อสารกับพวกเขาด้วยควันธูปที่ลอยฟุ้ง “บ้านผมก็มีเทพเจ้าข้างเตาเหมือนกันนะเจ๊” ผมบอกแล้วยิ้มด้วยสายตาแพรวพราว ก่อนตักซุปขึ้นมาซด “พรูดดด”

เจ๊แกมองผลงานของแกผ่านปลายช้อนที่ผมตักเข้าปาก ท่าทางแกพอใจ
เอาเหอะ ผมไม่ได้แสดงออกจนเกินงาม ก็มันอร่อยจริงๆนี่นา

“ที่บ้านผม เรานับถือเทพเจ้าหยั่นหว่อหยุ่น” ผมนึกถึงรูปของเทพเจ้ารูปนั้น เด็กอ้วนนั่งพุงพลุ้ยสะดือจุ่นข้างขวดซ้อสเห็ดหอม เทพเจ้าแห่งอาหารอร่อยประจำบ้าน “เทพสะดือจุ่น”

นึกถึงสะดือ ผมก็คิดถึงคนไข้สาวของผมในวันนี้..................

“ผลชิ้นเนื้อของเธอเป็นช็อคโกแล็ตซิสต์ธรรมดานะครับ” ผมแจ้งผลการตรวจของชิ้นเนื้อรังไข่ด้านขวาที่เราตัดออกไปเมื่อเดือนก่อนผ่านกล้องส่องช่องท้อง

“ผมไม่ได้ผ่าตัดเองเลยนะครับ อาจารย์สาธิตเป็นคนผ่าให้ เค้าเก่งเรื่องส่องกล้อง” ผมแจ้งให้เธอทราบ ตั้งแต่หันมาเป็นหมอรักษามดลูกโผล่ ผลงานของผมก็แทบไม่ต้องใช้กล้องส่องแต่อย่างใด ทุกอย่างที่เอาออกทางช่องคลอดได้ ผมก็ดึงออกมาทางนั้น

“แผลที่สะดือ ผมเย็บให้เธอเอง” ผมจำได้ว่า ตอนนั้นอาจารย์สาธิตต้องออกไปทำการผ่าตัดอีกรายหนึ่ง

“ขอบคุณค่ะหมอ แต่ดิฉันรู้สึกว่า ไหมมันโผล่ที่สะดืออยู่เลยนะคะ” เธอบอก “เหรอครับ ปกติตรงนั้นเราใช้ไหมละลาย มันอาจจะมีไหมโผล่ได้โดยไม่ทำให้เกิดปัญหานะครับ” ผมอธิบาย แต่ก็รู้สึกฉงน

“มันมีปลายชี้เลยนะคะ” ท่าทางเธอยังไม่สบายใจ และผมก็ชักตะหงิดตะหงิด เพราะคุณสมบัติของไหมที่ใช้นั้น มันนุ่มมากเลยนี่นา

“ขอดูหน่อยดิ” ผมแจ้งความประสงค์
ผมมองลงไปที่สะดือของเธอในทันทีที่เธอเลิกชายเสื้อขึ้น “มองไม่เห็น ลืมเอาแว่นมา” ผมหงุดหงิดใจ แต่ไม่วายที่จะใช้นิ้วแหวกลงไปในร่องสะดือนั้น เพ่งสายตาเต็มที่ เจอแล้ว เห็นหัวดำๆ โผล่ขึ้นมาจริงๆ

“แปลก” ผมบ่นพึมพัม
แล้วผมก็เขี่ยมันด้วยปลายนิ้วของผมเองนั่นแหละ มันโยกเยกได้ แล้วก็หลุด “ตึ๊ก”

แหม่..เสียงดังตึ๊กน่ะมันดังไป ผมยืดตัวขึ้นมา และเดินไปทำท่ากระซิบที่ข้างๆเธอ

“เธอๆ มันคือขี้ไคลว่ะ ไม่ใช่ไหม”

เรามองหน้ากัน แล้วปล่อยหัวเราะลั่นห้องตรวจ.......................

“ลื้อเป็นคนจีนเหรอหมอ” แกคงจะงง จีนบ้าอะไรวะ ดำออกจะอย่างนี้

“ครับ ถามทำไม” ผมสงสัย “ก็เห็นชอบกินซุป นี่มันนิสัยคนจีน” แกวิเคราะห์สายพันธุ์ของผม

“ครับ ผมมีเชื้อจีนเยอะอยู่นะเจ๊ ก๋งเรามาจากจีนเลยล่ะ” ผมนึกภาพและเห็นแผนที่เกาะที่ก๋งจากมา

“เกาะอะไรของจีนนะเจ๊ ไม่มีผู้ชายอยู่เลย” ผมถาม และเจ๊แกทำหน้างงและส่ายหน้า

“ยอมมั้ย”

“บอกมาทีต่ะ อั๊วงง”

“เกาะหำไหล ไงเจ๊ ก๋งอั๊วมาจากเกาะหำไหล”

ผ่าม!

ธนพันธ์ ชูบุญศิษย์เทพเจ้าสะดือจุ่น
๘ มค ๖๒
ที่มา : https://www.gotoknow.org/posts/660519